Rehabilitacja geriatryczna jest kompleksowym, zespołowym postępowaniem medycznym i społecznym skierowanym do osób w starszym wieku z ograniczeniami sprawności lub obciążonych czynnikami ryzyka wystąpienia chorób, urazów lub innych niekorzystnych zdarzeń, charakterystycznych dla wieku starszego. Rehabilitacja geriatryczna obejmuje także prewencyjne podtrzymywanie sprawności funkcjonalnej osób w starszym wieku, ponieważ postępujące ograniczenia sprawności fizycznej i poznawczej stanowią cechę dłuższego życia. Społeczeństwa krajów europejskich systematycznie się starzeją. Oczekiwana długość życia w krajach rozwiniętych wynosi około 80 lat. Liczba osób po 65. roku życia stanowi w Polsce około 15% populacji, a szacuje się, że w 2060 roku wzrośnie do ok. 35%. Konsekwencje tych zmian dotyczą wielu sfer życia codziennego i stanowią wyzwanie nie tylko dla medycyny, ale także dla polityki społecznej i ekonomicznej.

Rozwijają się równolegle zmiany inwolucyjne i patologiczne zarówno w sferze fizycznej i psychospołecznej. W rehabilitacji geriatrycznej spotykamy się z wieloma ograniczeniami możliwości prowadzenia terapii. Istotne jest stanowcze określenie wydolności fizycznej ograniczonej wiekiem i chorobą poprzez wykonywanie prób wydolnościowych submaxymalnych i testów czynnościowych. Elementem końcowym tego etapu postępowania jest ścisłe sprecyzowanie przeciwwskazań i zagrożeń mogących wystąpić w procesie usprawnienia. Dla rehabilitacji ruchowej można określić 4 poziomy działań w których celem terapii jest:
• Osiągnięcie pełnego zdrowia
• Osiągnięcie samodzielności
• Osiągnięcie maxymalnego usprawnienia
• Zmniejszenie dyskomfortu w chorobie
Za cel podstawowy rehabilitacji geriatrycznej uznaje się doprowadzenie do takiej sprawności i wydolności fizycznej aby osoba starsza była samowystarczalna w swoim miejscu zamieszkania. W praktyce klinicznej najczęściej dążymy do maksymalnego usprawnienia pacjenta oraz zmniejszenie dyskomfortu wynikającego z przewlekłej choroby i długotrwałego bólu.